vreemd: samenleven?

Vind je jezelf in het Europarlement. Sophie In 't Veld zit een vergadering voor van de groep die scheiding kerk en staat propageert. Het dagthema is Abortus.
Ik schrik van de felheid van de mensen, de atheïsten, laïcité, humanisten, vrouwenbewegingen.
Ik schrik ook van de conservatieve krachten van de kerk. Bouw je als gemeente Mechelen voor 150mln een ziekenhuis, gaan er katholieken inzitten die geen abortus willen uitvoeren. De burgemeester zit met zijn handen in zijn haar en richt een apart abortus-centrum op. Niet mijn idee van samen en pluralistische samenleving. Fijn dat katholieken een ziekenhuis runnen, met zorgzaamheid, aandacht en liefde centraal. Dat is waardevol. Vreemd dat je als gemeente dan niet eist dat ze ook abortus uitvoeren, ook al is dat tegen hun vermeende geloofprincipes in. Er zijn officiële tradities binnen de kerk waar abortus wordt toegestaan, die vind je echter niet in de algemene leerboeken. Wel in de concilie teksten.

Abortus is wettelijk toegestaan, het ziekenhuis gefinancierd met openbare middelen, er bestaan katholieke geschriften die het goedkeuren dus zet er een dokter in die het gewoon doet. Desnoods een freelancer op de woensdagmiddag. Dat is volgens mij overeenkomen. samenleven.

Als kerk zien dat er andere noden en wensen in de samenleving zijn dan de eigen vermeende behoeften en hier aan tegemoet komen. Juist omdat je een maatschappelijke rol te vervullen hebt. Dat is deugdzaam en zorgzaam.

Ik vind dat de aanwezigen de sterk conservatieve krachten in de samenleving te gemakkelijk onder de categorie gelovig gooien. En niet de moeite nemen om te zien wat 'gelovig' dan precies is. Zijn de conservatieve denkbeelden niet meer verweven met cultuur, politiek, machtsspelen en belangen dan wij denken? Het blijkt immers dat als de katholieke kerk macht heeft zij veelal conservatief is en als zij geen macht heeft zij juist liberaal is. Blijkbaar ligt de oorzaak van misstanden niet in het geloof zelf maar ergens anders, namelijk hoe wij ermee omgaan. De oplossing ligt daarmee ook ergens anders, namelijk het ontrafelen van de puzzel en in alle openheid benoemen wat deugdzaam is en hoe wij gezamenlijk willen samenleven. Met in ogenschouw nemen van de tradities en elkaar hierop aanspreken. Niet enkel die die op de hand liggen, maar ook de pijnlijke punten en verborgen zaken. Dat kan tot verrassende resultaten leiden.