vergeten uit te checken

Ik heb  nog een en ander te leren over de OV chipkaart.
Zo was ik afgelopen weekend in Rotterdam vergeten uit te checken in de bus, ik dacht geen probleem, ik zie een tram staan en denk check ik daar uit, het is immers ook de RET.
Mis.
weer 4 Euro van mijn saldo af, ik denk nog ah, wacht even daar zat vast te veel tijd tussen, dus ik de volgende tram in om weer uit te checken, check ik nog een keer in. Binnen een half uur drie keer ingechekt a 4 Euro. Uitchecken zat er niet in.
Ik bellen naar de RET.
Nu sturen zij mij drie restitutieformulieren - voor elke transactie één- per post waarop ik in drievoud de gegevens kan invullen, deze moet ik samen met een uitdraai, ook in drievoud, van mijn reisgegevens opsturen per post, zodat zij in hun systeem kunnen controleren of het daadwerkelijk zo is gegaan en mij dan het geld terug kunnen boeken - waarschijnlijk op mijn rekening of per koerier. Wie zal het zeggen.
Ik dacht dat alle gegevens digitaal werden opgeslagen, vreemd toch dat men het dan ook niet weer digitaal recht kan zetten.
De vriendelijke medewerkster aan de lijn sloot haar script af met: 'heeft u verder nog vragen?'
Die had ik, of ze ervoor kon zorgen dat de procedure wat gebruikersvriendelijker werd.
Daar kon zij mij helaas niet bij helpen en ze hing verontwaardigd op.

Die eerste stap zet je zelf

Brief aan trendwatcher

Zojuist schreef ik een brief aan Adjiedj Bakas, trendwatcher die een boek heeft geschreven over de toekomst van religie.
Ik vond hem te bijzonder om alleen met hem te delen, bij deze:

Een klein relaas van een verwondering, ik ben zo vrij.

In 1999 begon ik religie en levensbeschouwing te studeren, iedereen had toen zoeits van, wat moet je dáár nou weer mee! Eind 2001 vond iedereen het plots een actueel onderwerp.
Ik studeerde af op zingeving in het bedrijfsleven, afstudeerscriptie bij Philips, niemand snapte dat. Kort daarna werd het een hype, tot men vond dat het crisis was, en men bleef doen wat men deed.

Ik was inmiddels al een stap verder, aan het lobbyen in Brussel. Ik probeerde beleidsmakers wijs te maken dat een genuanceerde visie op geloof van essentieel belang is voor het te maken beleid. Wil je burgers bereiken kun je er niet omheen, de helft van de Europeanen noemt zich immers gelovig. Elke overtuiging pakt weer anders uit in een andere context. Helaas kwam ik er niet door de muren heen, men bleef luisteren naar een kleine groep machtige fundamentalisten die geloofsstellingen propageerden en -ik vond het beangstigend- veel macht uitoefenden. De beleving van het geloof en wat het zou kunnen betekenen voor een Europese samenleving werd haast als ridicuul van tafel geveegd. Dat was de heilige graal waar niet over gesproken mocht worden. Bevreemdend.

Goed, na een klein jaar keerde ik weer terug naar Nederland, een ervaring rijker en wat centen armer. Toch laat mij die verandering op geloofsgebied niet los.
Mijn passie is verandering, religie is daar nu een thema in, omdat ik er potentie in zie.
Geloof verenigt, ik verzamel groepen mensen om het hoogste doel, laten wij het 'great place to live' noemen, laat hun positie ten opzichte ervan bepalen en elkaar versterken. Voor je het weet draait de wereld dan de andere kant op.

In je samenvatting van de toekomst van geloof staat dat jullie pleiten voor een herbronning van Ethiek. Ik ga met je mee, mijn uitdaging is hoe maak je beleidsmakers en concerns hier nieuwsgierig voor. Waar zit het economisch gewin? Dat je over 5 jaar geen zaken meer kunt doen met China als je niets van het Taoïsme weet? Lijkt mij te ver weg.
Ik wil nu ruimte maken.

Help je mij met de volgende stap?

Hartelijk!
Kristof

Het politieke vergezicht

Marc Hooge en Tim Reeskens van de KU Leuven zijn van mening dat dankzij grootschalige onderzoeken wij weliswaar perfect weten hoe de Europese bevolking denkt over zo'n beetje alles wat ons bezighoudt, echter hoe de moslimbevolking, of laat staan de christelijk orthodoxe bevolking denkt over een groot aantal zaken is sterk onderbelicht. Het gevaar is dat de beeldvorming wordt bepaald door een aantal heethoofden, terwijl de modale gelovige nooit en te nimmer het nieuws halen.
Precies om die reden ben ik een half jaar geleden naar Brussel getogen om een lans te breken voor deze 'modale gelovige' Wat gaat er in hun om, welke waarden hangen zij aan, hoe kunnen zij maatschappelijk geactiveerd worden en wat vinden zij waardevol in de samenleving. Zo waardevol dat zij daaraan bij willen dragen?
Vragen met een redelijke politiek relevantie leek mij.
Alleen wilde de Brusselse politiek zijn vingers er niet aan brandden. Ja men vermoedde wel dat de beeldvorming van de 'heethoofden' niet de werkelijkheid weerspiegelt, maar uit laten zoeken hoe die werkelijkheid nu precies in elkaar zit. Nee, daar had men niet echt oren na.
Op mijn vraag wat er nou écht nodig is in de samenleving -zonder reëel te zijn- antwoordde een Europees politicus: zingeving. Ik zag voor even de tinteling in zijn ogen, toen hij zijn vergezicht uitsprak. Hij was aan dromen geraakt over de wereld zoals hij die graag zou zien. De realiteit haalde hem snel weer in. Onmogelijk, geen politieke relevantie zo formuleerde hij verder. Ik klapperde met mijn oren.
Van zijn assistente kreeg ik na afloop complimentjes, zij had haar baas nog nooit zo glunderend gezien. . .

De Alg

Naamlooz op het strand was geweldig, lieve mensen en fijne gesprekken. Tijdens de nazit tot laat raken wij gefascineerd door de golven, golven die licht gaven. Een prachtig schouwspel. Vreemd genoeg wende het snel en bleek de wijn toch interessanter.
Een paar dagen later bedenk ik mij de betekenis van de lichtgevende algen. Zij lijken plots heel veel op het Great Place to Live volkje dat wij zijn. Wezens vol potentie die willen voeden. Kijk mij stralen! Het begin van de voedselketen, blinkend om opgegeten te worden en waarde toe toe voegen aan andere organismen.
Geweldig die overvloed.

vreemd: samenleven?

Vind je jezelf in het Europarlement. Sophie In 't Veld zit een vergadering voor van de groep die scheiding kerk en staat propageert. Het dagthema is Abortus.
Ik schrik van de felheid van de mensen, de atheïsten, laïcité, humanisten, vrouwenbewegingen.
Ik schrik ook van de conservatieve krachten van de kerk. Bouw je als gemeente Mechelen voor 150mln een ziekenhuis, gaan er katholieken inzitten die geen abortus willen uitvoeren. De burgemeester zit met zijn handen in zijn haar en richt een apart abortus-centrum op. Niet mijn idee van samen en pluralistische samenleving. Fijn dat katholieken een ziekenhuis runnen, met zorgzaamheid, aandacht en liefde centraal. Dat is waardevol. Vreemd dat je als gemeente dan niet eist dat ze ook abortus uitvoeren, ook al is dat tegen hun vermeende geloofprincipes in. Er zijn officiële tradities binnen de kerk waar abortus wordt toegestaan, die vind je echter niet in de algemene leerboeken. Wel in de concilie teksten.

Abortus is wettelijk toegestaan, het ziekenhuis gefinancierd met openbare middelen, er bestaan katholieke geschriften die het goedkeuren dus zet er een dokter in die het gewoon doet. Desnoods een freelancer op de woensdagmiddag. Dat is volgens mij overeenkomen. samenleven.

Als kerk zien dat er andere noden en wensen in de samenleving zijn dan de eigen vermeende behoeften en hier aan tegemoet komen. Juist omdat je een maatschappelijke rol te vervullen hebt. Dat is deugdzaam en zorgzaam.

Ik vind dat de aanwezigen de sterk conservatieve krachten in de samenleving te gemakkelijk onder de categorie gelovig gooien. En niet de moeite nemen om te zien wat 'gelovig' dan precies is. Zijn de conservatieve denkbeelden niet meer verweven met cultuur, politiek, machtsspelen en belangen dan wij denken? Het blijkt immers dat als de katholieke kerk macht heeft zij veelal conservatief is en als zij geen macht heeft zij juist liberaal is. Blijkbaar ligt de oorzaak van misstanden niet in het geloof zelf maar ergens anders, namelijk hoe wij ermee omgaan. De oplossing ligt daarmee ook ergens anders, namelijk het ontrafelen van de puzzel en in alle openheid benoemen wat deugdzaam is en hoe wij gezamenlijk willen samenleven. Met in ogenschouw nemen van de tradities en elkaar hierop aanspreken. Niet enkel die die op de hand liggen, maar ook de pijnlijke punten en verborgen zaken. Dat kan tot verrassende resultaten leiden.

Enlightening Europe

Als afgestudeerd Godsdienstwetenschapper is mij geleerd dat geloof pas na het ritueel komt. De Balie en BNR nieuwsradio loofden een prijs uit voor een ritueel wat Europese burgers verbindt. Een welkome uitdaging dus. De kern van een Europees ritueel moet gaan om verbondenheid in diversiteit zoals het devies van de EU 'in verscheidenheid verenigd' zo treffend zegt. Waarden waar de EU ooit mee begonnen is: vrede, verzoening, vrijheid en gerechtigheid moeten daarin een centrale rol hebben. Dat houdt in: elk land zijn eigen vorm, passend bij dat land én toch een element van verbondenheid..

Ik zie een dialoogdag voor mij met als titel Enlightening Europe. Op de Europese feestdag, 9 mei waarop uiteraard iedereen vrij is, staan in elk land dialoogtafels rondom een op te lossen thema, een wereldprobleem. Het is 9 mei 10 uur 's ochtends, in een 2 urige 'pressurecooker' wordt in elk Europees land in diverse steden aan verschillende tafels aan een oplossing gewerkt. Deze wordt op 1 a-4 opgeschreven en gemaild naar een centraal punt in het land waar de beste elementen uit de ideeën gehaald worden en worden samengevoegd. Om 14:00 uur gaan 2 a-4tjes per land richting Brussel. Hier worden weer de beste ideeën eruit gefilterd en in in het gezamenlijk ontwikkeld plan gezet. Dit wordt voorgelegd aan de Europese Ministers. Vanaf 18:00 uur vergaderen zij. Deze vergadering wordt vanaf 20:00 uur live uitgezonden. Zij hebben van tevoren de committment uitgesproken zich aan het plan te binden en zorgen binnen een uur dat de uitvoering in gang wordt gezet met concrete telefoontjes en mailtjes naar invloedrijken die het probleem kunnen oplossen. De uitkomst wordt vanaf 21:00 uur gezamenlijk gevierd in alle landen met grootse feesten. Dit begint met de ministers die sterretjes ontsteken en vuurwerk, waarna in alle andere Europese landen ook mensen sterretjes ontsteken en vuurwerk losbarst. Het licht wat via de ideeën van alle burgers in Brussel gekomen is wordt weer verspreid over Europa.

Zo heb je in één dag de werking van de EU in beeld gebracht, actief bijgedragen aan de democratie een wereldprobleem opgelost én een gevoel van verbondenheid gecreëerd. Niet bevangen door onmogelijkheden kijk je naar de potentie en de mogelijkheden om actief bij te dragen aan een betere wereld. Je creëert in één symbolische dag vrede, je viert je vrijheid en deelt in je gerechtigheid. Hiermee draag je bij aan de solidariteit en de harmonie tussen de volkeren van Europa én daarbuiten. Het op te lossen probleem moet met een redelijk budget, zeg 500 miljoen Euro op te lossen zijn. Dat is 1 Euro per Europese burger. Het Europees parlement heeft hiertoe van tevoren toestemming gegeven. De criteria waarop de voorstellen beoordeeld worden moeten van tevoren helder zijn. Zij moeten voldoen aan de 'Great place to live' normen. Wat zeggen wil, bijdragen aan een rechtvaardige samenleving, integer en doeltreffend zijn. Politieke concessies zijn uitgesloten. Over het thema wat gekozen wordt voor die dag kunnen alle Europese burgers van te voren stemmen. Alles natuurlijk gepaard met live-televisie in alle landen. Ook online live uitwisseling tussen landen is mogelijk in de tijdens de dag. Aan het eind zijn de beste elementen uit de ideeën samengevoegd en is niet meer herkenbaar wat van welk land komt. De taal is essentieel waarin het gebeurd, dit zullen voor de landen de landstalen zijn, die vertaald worden in het Engels. De diversiteit is hiermee een eenheid geworden.

Wat betreft de symbolen waar jullie naar vragen. Deze moeten leeg genoeg zijn zodat een ieder er zijn eigen invulling aan kan geven, zoals bijvoorbeeld de onbekende soldaat. Als hier namen onder zouden staan is de algemeenheid weg. De Europese dialoog is het perfecte symbool voor de huidige netwerksamenleving, iedereen draagt persoonlijk iets bij met een mooiere wereld als uitkomst. De huidige techniek maakt dit mogelijk en hier maken wij dan ook gebruik van. Je wordt als het ware collega Europeaan, samenwerkend vanuit je eigenheid. De kracht hiervan is dat er zoveel denkkracht gemobiliseerd wordt die wordt ingezet om een dilemma op te lossen dat het risico erg groot is dat dit ook daadwerkelijk wordt opgelost. Deels door de ministers, deels door de burgerinitiatieven die ontstaan én de samenwerkingsverbanden die worden aangegaan. Met het ritueel van de dialoogtafels sterken wij onze gezamenlijke Europese wortels in een symbolische handeling. Wij laten met zijn allen het licht over Europa schijnen, ieder op zijn eigen manier en toch in gedachten verbonden.
Een andere belangrijke voorwaarde voor een ritueel is dat er handelingen ontstaan die niet gecontroleerd kunnen worden, maar die wel een tastbaar resultaat hebben. Alle plannen worden als het ware op magische wijze, volgens de Great Place To Live criteria, verwerkt met één document als uitkomst waar uitvoering aan gegeven wordt. Het is een handeling (denken, plannen en uitvoeren) die in alle gebieden van het culturele leven te vinden zijn. Het patroon van een ritueel, breuk, crisis, oplossing en reïntegratie komen er ook in terug. Je breekt bestaande patronen open door nieuwe input, je verkeert in crisis omdat je niet weet wat ermee gaat gebeuren en er komt een oplossing die geïntegreerd wordt in het leven door deze gezamenlijk te vieren. Vervolgens identificeert iedereen zich hiermee omdat het uit de gezamenlijke koker komt. Dit politieke ritueel scherpt het besef aan wat er in de wereld gaande is. Het personaliseerd in de vorm en verbindt.
Deze verbinding treed al direct aan het begin van de dag op, je weet je persoonlijk verbonden met de rest van Europa die ook zijn hoofd buigt over hetzelfde dilemma. De grote Europese wereld wordt met jouw individualiteit verbonden omdat jij (of iemand die je kent) eraan bijdraagt. Deze verbondenheid komt aan het eind weer terug als je met alle Europese burgers de uitkomst gezamenlijk viert. Je weet je verbonden met je mede Europeanen die ook een sterretje ontbranden en het licht over Europa laten schijnen. Er ontstaat een gevoel van een collectief van individuen die vanuit de zelfde intentie ergens aan bijgedragen hebben door hun licht te laten schijnen en daardoor één groot symbolisch netwerk van licht gecreëerd hebben wat gevierd wil worden.

Men wil het ons maar al te vaak anders voorspiegelen, maar rituelen zijn een belangrijk deel van de politieke activiteit. Macht zit namelijk niet in een apparaat of instituut, maar bij individuen. Dit proces wordt door het dialoog ritueel inzichtelijk gemaakt. De Europese Unie wordt van fantasie van het dagelijks leven tot iets tastbaars waar een ieder aan kan bijdragen. Wij vieren als het ware de menselijke afhankelijkheid van elkaar. Het laat zien dat elke individuele inbreng hard nodig is om tot het ultieme plan te komen. Het drukt onze sociale afhankelijkheid uit en de ervaringen van het individu worden gekoppeld aan sociale krachten. Het is immers zinnenprikkelend om met elkaar de wereld om ons heen opnieuw te structureren.
Zoals gezegd, symbolen zijn voor meerdere opvattingen te hebben, dat maakt hun werking uit. Er moet een mythos aanhangen. De mythos van Europa als rechtvaardig, groots, meeslepend, weldoend en visievol.

Deze symbolische handeling ordent de wereld en maakt inzichtelijk hoe Europa werkt en sterkt het vertrouwen in de grootsheid en goedheid van het Europese idee. Het is als het ware het Europese besluitvormingsproces in een hogedrukpan. Het roept het verlangen naar het theatrale op en schept een sterke emotionele betrokkenheid waardoor andere dimensies vergeten worden. Het representeert een emotioneel beeld dat (ver)bindend is en boven elke discussie verheven. Hoe inhoudelijk het symbolische karakter van de Europese dialoog ook kan zijn, het essentiële punt is de vorm, niet de inhoud. Dit symbool ordent de chaotische wereld van Europese beslissingen waarop wij geen grip denken te hebben en personaliseert Europa. Het maakt het onzichtbare zichtbaar en plaatst het in de belevingswereld van Europese burgers.